Πάρος & Αντίπαρος.
Μια μέρα, δύο νησιά, απ' το πρώτο φέρι ως τα αστέρια. Προχωρήστε και θα τη ζωγραφίζουμε μπροστά σας.
Το πρώτο φέρι
Η ράμπα κατεβαίνει
Στην Πούντα, το μικρό φέρι-μποτ κατεβάζει τη ράμπα, κι ανεβαίνουμε πριν ξυπνήσει το νησί.
Χαράματα
Επτά λεπτά θάλασσα
Το στενό δεν ξεπερνά το ενάμιση χιλιόμετρο· στα μισά της διαδρομής, ο ήλιος ανατέλλει πίσω μας, πάνω από την Πάρο.
Νωρίς το πρωί
Τα σπίτια γίνονται τείχος
Γύρω στο 1440 οι Ενετοί έζωσαν μια αυλή με σπίτια — οι τυφλοί εξωτερικοί τοίχοι τους ήταν κι η άμυνα. Μία μόνο πύλη άνοιγε.
Πρωί
Κατάβαση στο σπήλαιο
Όσο το πρωί είναι ακόμα δροσερό, κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια —πάνω από εκατό μέτρα βάθος— ανάμεσα σε σταλακτίτες.
Ακόμα πιο βαθιά
Χριστούγεννα, 1673
Εκείνη τη χρονιά ο Μαρκήσιος ντε Νουαντέλ, πρεσβευτής της Γαλλίας, λειτούργησε εδώ τα Χριστούγεννα πάνω σε έναν σταλαγμίτη που ακόμα τον λένε την Αγία Τράπεζα.
Μέσα στο πρωί
Το νησάκι του Απόλλωνα
Απέναντι, στο νερό, το Δεσποτικό — έρημο σήμερα. Τον 6ο αιώνα π.Χ. οι Πάριοι έχτισαν εκεί ένα ιερό στον Απόλλωνα.
Αργά το πρωί
Ένα μέρος για μπάνιο
Σταματάμε εκεί που το νερό γαληνεύει, για μπάνιο. Κανείς δεν βιάζεται να ξαναμπεί στο βαν.
Μεσημέρι
Ο γυρισμός
Πάλι το μικρό φέρι, επτά λεπτά ως την Πούντα, κι από δω και πέρα η μέρα ανήκει στην Πάρο.
Μεσημεριανό
Ποιανού είναι η βάρκα
Η Αλυκή, μικρό ψαρολίμανο στα νοτιοδυτικά, με καΐκια δεμένα στην προκυμαία. Το γεύμα, δίπλα στο νερό, αν θέλετε.
Μετά το μεσημεριανό
Κοιλάδα των Πεταλούδων
Μια πηγή κρατά την κοιλάδα δροσερή και πράσινη. Από τα τέλη Ιουνίου ως τον Σεπτέμβριο εδώ ξεκουράζονται στα δέντρα οι νυχτοπεταλούδες που της έδωσαν τ' όνομά της, δείχνοντας κόκκινα φτερά όταν πετούν.
Νωρίς το απόγευμα
Κάτω απ' το άσπρο
Το ασβέστωμα είναι μόνο το τελευταίο στρώμα· κοντά στο Μάραθι, στοές βυθίζονται στον λόφο απ' όπου οι αρχαίοι έβγαζαν το μάρμαρο.
Υπόγεια
Η πέτρα του λύχνου
Το πιο εκλεκτό το έκοβαν στο φως του λύχνου και το είπαν λυχνίτη, απ' τον λύχνο. Το φως το διαπερνά.
Απόγευμα
Χτισμένη μεσόγεια, επίτηδες
Οι Λεύκες χτίστηκαν μεσόγεια, τον 17ο αιώνα, μακριά απ' τα μάτια των πειρατών. Πάνω απ' τις στέγες υψώνονται δύο μαρμάρινα καμπαναριά.
Αργότερα το απόγευμα
Κατηφόρα πάνω σε μάρμαρο
Από τις Λεύκες, το παλιό Βυζαντινό μονοπάτι, στρωμένο με μάρμαρο, κατηφορίζει ανάμεσα στις ελιές ως τον Πρόδρομο. Το βαν περιμένει εκεί.
Πάνω από Μάρπησσα
Ένας λόφος που άντεξε
Πάνω απ' τους ανεμόμυλους της Μάρπησσας, το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στέκεται μέσα σε ερείπια ενετικού κάστρου. Το 1537, έτσι λέει ο θρύλος, οι υπερασπιστές του κράτησαν απέναντι στον Μπαρμπαρόσα ώσπου τελείωσε το μπαρούτι.
Αργά το απόγευμα
Ο άνεμος έχει γνώμη
Το καλοκαίρι το μελτέμι φυσά απ' τον βορρά. Στη Χρυσή Ακτή γεμίζει τα πανιά του γουίντσερφ, κι ο ρηχός κόλπος μένει σχετικά ήρεμος.
Προς το βράδυ
Ακόμα ψαρολίμανο
Στη Νάουσα, ένα ενετικό φρούριο στέκεται μισοβυθισμένο στη θάλασσα, στο στόμιο του λιμανιού. Στην προκυμαία, χταπόδια στεγνώνουν στον ήλιο.
Η χρυσή ώρα
Όλα γίνονται χρυσά
Στις Κολυμπήθρες, ο αέρας κι η θάλασσα έχουν στρογγυλέψει τον γρανίτη σε λείους ογκόλιθους, με γούρνες ανάμεσα για μπάνιο.
Πριν το ηλιοβασίλεμα
Το τελευταίο χρυσάφι
Γνωστό από τον 16ο αιώνα, το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη Δέτη στέκεται στα βράχια, στο στόμιο του κόλπου της Νάουσας. Καθώς το χρυσάφι σβήνει, ένα μονοπάτι οδηγεί ως τον φάρο του Κόρακα.
Στην Παροικιά
Μετρήστε ως το ενενήντα εννιά
Μετρήστε τις πόρτες της Εκατονταπυλιανής στην Παροικιά καθώς εμφανίζονται. Η εκατοστή, λέει ο θρύλος, δεν βρέθηκε ποτέ.
Ηλιοβασίλεμα
Όλοι κοιτούν προς τη δύση
Το 1260 οι Ενετοί έχτισαν το Κάστρο με πέτρες από αρχαίους ναούς — ακόμα ξεχωρίζουν κολόνες μέσα στον τοίχο.
Βράδυ
Κανείς δεν γυρνά νωρίς
Ο ανεμόμυλος του λιμανιού έχει χρόνια να αλέσει. Τώρα βλέπει την προκυμαία να γεμίζει και τα φώτα ν' ανάβουν.
Νύχτα
Και μετά, τ' αστέρια
Μόλις πέσει το σκοτάδι, η πένα στερεύει· ό,τι ακολουθεί, καλύτερα να το ζήσετε παρά να το διαβάσετε.
Όταν η μέρα τελειώσει, σας πάμε σπίτι, όπου κι αν μένετε, στην Πάρο ή στην Αντίπαρο.